Wypalenie zawodowe

Tak zwane wypalenie zawodowe dotyka prawie każdego. Wcześniej czy później. Poczucie bezsensu, braku motywacji, ulotności i bezsensowności wszystkich wysiłków pojawia się na rożnych etapach życia. Frustracje i depresje stają się udziałem współczesnego człowieka. Nawet osoby niezależne materialnie, pozbawione egzystencjonalnych dylematów nie odnajdują często w życiu sensu i celu istnienia. Wynaturzenie życia przynosi zgubne efekty. Współczesny człowiek odarty z duchowości i rzucający się w żar materializmu, nie próbuje się nawet z niego wyrwać, poddając się bezsilności. Szuka chwilowej ulgi w używkach, manipuluje świadomością próbując dotknąć innego świata.

Wszystkie stany świadomości tworzone są przez umysł. Jak żyjesz, taką masz świadomość. Jak myślisz takim jesteś. Twój świat tworzysz sobie sam. Tylko ty masz wpływ na to jak twój świat wygląda. Możesz być świadom świata podłego, stworzonego przez wynaturzonego człowieka, a możesz być świadomy świata doskonałej Pełni której źródłem jest Najwyższe. Świat doskonałej Pełni jest w tobie. Świat w którym żyjesz jest na zewnątrz ciebie. Doświadczasz tego zewnętrznego. Zanurz się w wewnętrznym. Zanurz się w siebie, a doświadczysz Tego co od zawsze było w tobie, a czego sobie nie uświadamiałeś i nie uświadamiasz. 

Wypalenie zawodowe, depresje wynikają z przytłoczenia światem zewnętrznym i z brakiem wewnętrznego oparcia w Istocie bytu którą można znaleźć jedynie wewnątrz siebie. Ona jest podstawą świadomości i każdego doświadczenia. Tłem na którym pojawiają się myśli, doznania i uczucia.

Nie uciekniesz od tego co przynosi ci życie. Nie o to chodzi aby uciekać. Chodzi o to aby zapanować nad zdarzeniami. Być ich panem, a nie niewolnikiem. Kiedy masz dystans wynikający z uważnego działania stajesz się panem. Kiedy w wyniku nieuważności twój umysł daje się wplątać w zdarzenia, uruchamiają się myśli i emocje nad którymi nie masz kontroli, stajesz się niewolnikiem. 

Celebruj życie. Celebruj każde działanie. Skup na każdym działaniu, na każdej chwili, cała swoją uwagę pozostając jednak również świadomym swojego wnętrza. Skupienie na jednym, w jednej chwili czasu, zajmuje umysł. Ty w tym czasie będziesz wolny. Umysł i ciało działają, a ty jesteś ich świadkiem.

Ale musisz być świadom siebie. Świadom swojej Jaźni. Centrum twojego bytu. Stajesz się wtedy Panem stworzenia. Bez pychy, bez pasji, bez pożądania. Pełen Miłości. Pełen Istnienia. Pełen Życia.

Nie rozczulaj się nad sobą. To tylko gra umysłu. Ludzkiego umysłu. U jego postawy jest jednak Umysł Boski. Prawdziwie wolny i niezależny. Musisz umrzeć jako człowiek aby narodzić się jako dziecko Najwyższego. Do tej przemiany śmierć fizycznego ciała nie jest do niczego potrzebna. Ta przemiana musi się wydarzyć na tym świecie, w twoim ciele i tylko w twoim ciele może się urzeczywistnić. Po to na ten świat przychodzimy. I tylko po to.

Ostatnie pożegnanie

Kiedy ziemskie bytowanie dochodzi swojego kresu, dusza porzuca ciało i powraca do swojego Domu. Powszechnej, wszechogarniającej rzeczywistości niematerialnej. Rzeczywistości duchowej. Świadomość wycofuje się z ciała. Po trzech dniach zerwana zostaje srebrna nić, dusza się uwalnia i ciało podlega pochówkowi lub kremacji. Srebrna nić jest tym związkiem duszy z ciałem który połączył duszę i ciało w momencie zapłodnienie jajeczka przez plemnik i które ulega zerwaniu po dopełnieniu się celu wcielenia w świecie materialnym. Tymi zdarzeniami rządzą siły i prawa powołane na początku Stworzenia. Każdej nocy, zasypiając opuszczamy w sposób przez nas niekontrolowany ciało i powracamy mocą związku srebrnej nici następnego dnia rano. Nie uświadamiamy sobie faktu opuszczenia ciała i przeżywamy sny nie mając na nie bezpośredniego wpływu. Nie mamy natomiast wątpliwości iż budzący się jest tym samy co zasypiający.
Ostatnie pożegnanie bywa bardzo smutnym, szczególnie gdy odejście z tego świata nastąpiło w sposób nagły, niespodziewany. Myślimy o tym iż odchodzi ktoś kto już nigdy nie powróci.
Ale czy odchodzi? Czy porzucenie ciała jest zakończeniem życia? Czy istota której najgłębszą treścią jest życie może je stracić?
Porzucenie ciała nie jest utratą życia, jest jedynie utratą możliwości manifestowania się w świecie fizycznym. Ale życie się nie kończy. Istnienie trwa, świadomość trwa. Doświadczamy innej jak ziemska rzeczywistości. Rzeczywistości duchowej wolnej od ciężarów i ograniczeń. W tej Rzeczywistości jesteśmy Jedno. Nie oddzielają nas granice ciała i subtelne granice duszy. Tej rzeczywistości możemy doświadczać jeszcze w czasie ziemskiego wygnania. Chrześcijaństwo obcowanie dusz przejawiających się w obu tych rzeczywistościach nazywa świętych obcowaniem
Kiedy tracisz bliską osobę, staraj sobie uświadomić iż tracisz tylko możliwość kontaktu fizycznego. Pamiętaj iż kontakt duchowy jest o wiele potężniejszy i niezniszczalny. Możesz być pewien, iż jeśli zwracasz się myślą do kogoś kto odszedł już z tego świata on zawsze ciebie słyszy. Myśli nie mają granic. W spokojnym umyśle objawia się rzeczywistość wszystkich światów. Jeśli urzeczywistniasz spokojny umysł doświadczasz i uświadamiasz sobie również nieuwarunkowane. Tutaj słowa już nic nie pomogą. Tutaj liczy się bezpośrednie, własne doświadczenie. Braterstwo dusz, jedność i powszechność życia, istnienia wymykają się wszelkiej próbie opisu.

Dramat świata

Współczesny świat tonie w mrokach, obłęd stał się powszechnym. Rozwijająca się tzw. inteligencja prowadzi ludzkość na zatracenie. Słowa utraciły swój pierwotny sens, nie uznawane są elementarne wartości, kreuje się model wynaturzonego człowieka. Życie ludzkie przestaje mieć wartość a jego sensu szuka niewielu. Tak zwani mądrzy ludzie, mentorzy współczesnego świata są bardziej demonami jak ludźmi. Człowieczeństwo przestaje brzmieć dumnie.
Jeżeli z tą opinią się nie zgadzasz to znaczy iż dążysz do samounicestwienia i pewnie uda ci się ten cel osiągnąć. Jeżeli zaś, choć uczestniczysz w tym globalnym szaleństwie, czujesz w głębi duszy iż coś tu nie gra, to masz szanse na przetrwanie. Musisz się jednak zatrzymać. Musisz się zatrzymywać choć kilka razy w ciągu dnia aby spojrzeć na siebie, na to co i jak robisz z dystansu. Musisz zdystansować się od własnych doświadczeń i myśli. Musisz zaobserwować jakimi motywacjami się kierujesz i jakie siły mają do ciebie dostęp. Musisz zaobserwować jak działa twój umysł, jakie myśli powstają w twojej świadomości i jakie jest źródło ich powstawania. Musisz bardziej obserwować aniżeli działać automatycznie. Musisz wziąć całą swoją ludzką naturę pod ścisłą kontrolę. Musisz, musisz, musisz......Nie dziw się. Jeśli nie zaryzykujesz i nie podważysz całego swojego życia i całej swojej osobowości, stracisz szansę. Zaryzykuj, zbuntuj się, wyrwij się z marazmu i wpływu dewastującej bezideowej miernoty. Ale musisz to zrobić Ty, który jesteś Najgłębszą, Najprawdziwszą i Najwyższą Rzeczywistością. Twoja ludzka osobowość będzie się mogła tylko poddać Tobie, temu Prawdziwemu, Nieprzemijającemu. Tobie który Jesteś. Pomoże ci w tej przemianie całe Niebo, ale zacząć musisz sam. A jak już zaczniesz to nigdy nie zapomnij iż wszedłeś na Ścieżkę która prowadzi do Harmonii, Doskonałości i niewysłowionego i bezwarunkowego Szczęścia. A będąc na Ścieżce, nie zatrzymuj się i nie oglądaj się za siebie, idź wpatrzony w Światłość przed tobą pamiętając iż tylko Światło promieniujące z twojego wnętrza, Światło które jest w tobie od zawsze, może tobie twoją Ścieżkę oświetlić.
Pamiętaj. Jeśli nie zaczniesz Teraz, nie zaczniesz nigdy. Usłyszałeś. Decyduj. I niech cię Światło twojej Duszy prowadzi.
A jeśli powiesz Tak, to niech ci Bóg błogosławi na tej drodze na szczyty człowieczeństwa, do którego doskonałości jesteśmy powołani.

Determinacja

Mówi się iż na ten świat przychodzimy aby wykonać określone zadania. Pobyt na tym świecie jest szkołą, poligonem, miejscem zbierania doświadczeń, miejscem rozwoju. Zauważamy, iż wielka determinacja czasami przynosi spodziewane efekty. Zdobywamy, tworzymy, rozwijamy naszą osobowość. Odnosimy sukcesy, często okupione cierpieniem naszym lub innych osób. Wszystko ma swoją cenę. Jeśli nie mamy jasnego kryterium dobra i zła, potrafimy siać prawdziwe spustoszenie.
Determinacja jest niezbędna również w poszukiwaniu Prawdy, w poszukiwaniu Rzeczywistego, Nieprzemijającego, Źródła własnego istnienia.
Jeżeli będziesz pielęgnował tęsknotę i wewnętrzne dążenie do Źródła siebie, miejsca gdzie powstaje poczucie Ja, osiągniesz sukces. Najmniejszy wysiłek przyniesie niezmierzony efekt bowiem na wołanie człowieka odpowiada Nieskończona Rzeczywistość, Najwyższa Inteligencja, Źródło Wszelkiego Stworzenia, Niepojęte.
Nie czuj się małym wszakże jesteś z Nim Jedno.

Wakacje

Czas na który często czekamy odliczając miesiące, tygodnie, dni do chwili kiedy już nie będziemy musieli przeżywać codzienności pełnej obowiązków i rutyny. Po roku pracy, nauki. Czas który ma nam dać coś czego w efekcie jednak nie daje. Szukamy wypoczynku a znajdujemy jedynie zmęczenie inną formą aktywności.
Umysł chce odgrywać swoją rolę. Przy twoim istotnym udziale buduje wizje które potem realizuje. Zmienność sytuacji to jego racja bytu. Ucieczka od chwili obecnej to jedna z jego form aktywności. Bycie zawsze w przyszłości lub przeszłości. Nigdy teraz.
Jeżeli masz dystans do własnych doświadczeń przekraczasz siebie. Przekraczając siebie, przekraczasz umysł. Przekraczasz swoją małą ludzką osobowość. Żyjesz w prawdziwym sobie. W Rzeczywistym. Wolnym od pracy, nauki i wakacji choć przecież przeżywając wszystkie te formy działalności. Przeżywasz je jednak jako wolna istota. Nie zdominowana sytuacją, obowiązkiem, radością, oczekiwaniem.
Prawdziwym wypoczynkiem jest trwanie w chwili obecnej, bez myśli o przeszłości lub przyszłości. W Wiecznym Teraz. W stanie który trwa ponad wszystkimi doświadczeniami i przekracza czas. Nawet wtedy kiedy opuścisz świat w którym żyjesz, kiedy droga twojego ludzkiego bytowania dobiegnie końca, Wieczne Teraz nie ulegnie zmianie. Rzeczywiste nie zna zmian. Czas jest jedynie wymiarem. Jednym z wielu

Utrata siebie

Nie bój się utracić siebie. Rzeczywiste nie może być utracone. Możesz jedynie utracić ego, własny egoizm. Zdecyduj się utracić teraz to co i tak utracisz kiedyś w przyszłości. Zrezygnuj z małostkowości. Pewnego dnia porzucisz wszystko, nawet to co jest dzisiaj dla ciebie najważniejsze. Utracić siebie to uwolnić się od myśli o sobie. To utracić przywiązanie do siebie. To zaprzestanie stawiania siebie zawsze na pierwszym miejscu. To życie w Wolności w której Rzeczywiste jest zawsze najważniejsze.

Głębia

Głębia która jest w tobie jest nieskończona. Znajdź ją. Doświadczaj jej. Kiedy raz zanurzysz się w sobie i przepłyniesz odmęty własnej osobowości dotrzesz do krystalicznego światła. Istoty twojego Bytu. Tam znajdziesz wszystko czego mógłbyś pragnąć. Ta głębia nie jest skalana szalejącymi wichrami i przełamującymi się falami. Tam jest pokój, harmonia, doskonałość, kompletność, prawdziwe szczęście i jedność z wszystkimi istotami